Gods stem in Ghana: Een ontmoeting die levens verandert

Een reis naar Ghana begint met meer dan alleen een vliegticket; voor mij begon het met een diepe afstemming op de wil van God. Samen met mijn man Enrico en een groep van tien toegewijde mensen reisden we af. Ondanks de normale menselijke spanningen voor een missie naar Afrika, rustte er een heilige kalmte over de reis. Vanaf het moment dat we op Schiphol arriveerden, ervoer ik de kracht van de Heilige Geest. Ik wist: God heeft hier een plan, en ik moet op Zijn frequentie zitten om dit te kunnen ontvangen.

Een profetische openbaring

Nog in Nederland had God mij iets bijzonders geopenbaard: ik zou tijdens deze missie een kind mogen omarmen dat een cruciale plek in mijn bediening in zou nemen. Bij aankomst in Ghana bleek wie dat kind was. Ze woonde in het huis waar wij tijdens onze reis verbleven: Een negenjarig meisje genaamd Clarissa.

Toen ik haar zag, gaf de Heer mij de opdracht: “Kijk haar in de ogen.” Op dat moment openbaarde Hij mij haar levensverhaal, haar pijn en haar behoeften.

Toen ik uitsprak wat God mij liet zien, keek ze me verbaasd aan: “Hoe kent u mijn leven?” vroeg ze.

Een taal voorbij woorden

Het contact met haar verliep vertrouwd, want hoewel we beiden Engels spraken, bleef er een taalbarrière. Ik moest soms tot de kern komen in mijn uitleg zodat ze precies kon begrijpen wat God in mijn hart legde. Maar toen ontdekten we iets bijzonders: ik spreek Surinaams en tot onze grote verbazing bleken sommige Ghanese woorden exact hetzelfde te betekenen als in het Surinaams! Het was zo grappig en bijzonder om te zien hoe we elkaar juist daardoor beter konden begrijpen. Het was alsof de Heer al voorzien had dat we elkaar ook in onze ‘eigen’ taal zouden vinden.

De kracht van de aanraking

De Heer gaf me een tweede, krachtige opdracht: “Omhels haar.” Het meisje was eerst nog gespannen en angstig, maar toen ik haar in mijn armen sloot, gebeurde er iets wonderlijks. Het was alsof er een stuk bevrijding door haar heen stroomde. In die omhelzing opende God mijn hart nog verder voor haar situatie, waardoor er in korte tijd een diep en bijzonder vertrouwen ontstond.

Als teken van Zijn eeuwige trouw en aanwezigheid, gaf ik haar een kinderbijbel en markeerde tekst uit Johannes 14:27: “Vrede laat Ik u; Mijn vrede geef Ik u. (…) Laat uw hart niet in beroering raken en niet angstig worden.”

Hier namen we afscheid voor zij naar school ging en ik terug naar Nederland ging.

Een verbintenis die blijft

Na twee intensieve weken was het moment van afscheid daar; een ontroerend moment. Maar dit was geen eindpunt. Het meisje zei direct: “Onze communicatie hoeft hier niet te eindigen.”

Ik hield mij aan mijn woord. Eenmaal terug in Nederland hebben we via haar oom contact kunnen houden via videobellen. In juli mocht ze haar tiende verjaardag vieren. Het is prachtig om te zien hoe de band die in Ghana ontstond, vandaag de dag nog steeds voortduurt. Ze voelt als familie. Deze reis heeft mij opnieuw geleerd: als we onszelf afstemmen op Gods stem, brengt Hij ons precies op de plek waar Zijn aanraking nodig is.

Door: Teacher Althea van Wees

.